Bu düzenin en ağır bedelini ise iş cinayetlerinde yaşamını yitiren emekçilerimiz ödüyor. İşçi
Sağlığı ve İş Güvenliği Meclisi’nin verilerine göre 2025 yılında en az 2.105, 2026 yılının ilk
on ayında ise en az 1.930 işçi hayatını kaybetti. Yalnızca ekim ayında 9’u çocuk 193
emekçimizi yitirdik. Bu rakamların her biri yarım kalan bir hayatın, dağılan bir ailenin,
geleceği elinden alınan çocukların ve giderek derinleşen toplumsal adaletsizliğin acı
gerçeğidir.
İzmir Aliağa’daki HABAŞ Demir Çelik Fabrikası’nda 17 emekçimizin yaşamını yitirdiği
katliam, Türkiye’de işçi sağlığı ve iş güvenliğinin getirildiği korkunç noktayı bir kez daha
gözler önüne serdi. Üstelik HABAŞ’taki ölümler, geçmişi yıllara yayılan ve defalarca yaşanan
iş cinayetlerinin ardından geldi. Son 19 günde, aynı işletmenin tesislerinde meydana gelen üç
ayrı olayda 19 işçi yaşamını yitirdi. Daha vahimi, HABAŞ’ın iki yöneticisinin, 2017 yılında
bir işçinin yaşamını yitirdiği olay nedeniyle 2026 yılında hapis ve meslekten men cezalarına
çarptırılmalarına karşın şirketin yönetim kurullarında görevli görünmeye devam etmeleridir.
Söz konusu mahkûmiyetlerin kesinleşme sürecine ilişkin açıklığa kavuşturulması gereken
hususlar bulunurken, bu tablo başlı başına ciddi bir kurumsal sorumluluk ve denetim
tartışmasını zorunlu kılmaktadır. Dünya Çelik Birliği’ne veri sağlayan işletmelerde 2025 yılı
boyunca 74 işçi ölümü bildirilirken, Aliağa’da tek bir günde 17 emekçimizin yaşamını
yitirmesi, yaşanan felaketin büyüklüğünü ortaya koymaktadır. Bu katliam göz göre göre gelen
bir felaketin, yıllardır biriken ihmallerin, sorgulanması gereken denetim süreçlerinin ve insan
yaşamının korunmasındaki ağır başarısızlığın simgesidir.
GSM: 0533475 75 08
Makam: 0312 420 57 60 – 61
E Posta: ulas.karasu@tbmm.gov.tr
Adres: TBMM Yeni Halkla İlişkiler Binası 2 Kat C 202 ANKARA
AKP iktidarı, iş cinayetlerinin ardından ilgili bakanlıkları aracılığıyla devletin bütün
imkânlarıyla olayın takip edildiğini açıklamakta, soruşturmalar ve incelemeler başlatıldığını
duyurmaktadır. Oysa asıl hesap verilmesi gereken mesele, 17 emekçimizin yaşamını
yitirmesinden önce hangi önlemlerin alındığı, hangi denetimlerin yapıldığı, geçmişteki
ölümlerden hangi sonuçların çıkarıldığı ve böylesine büyük bir katliamın neden
önlenemediğidir. İşçiler yaşamını yitirdikten sonra yapılan açıklamalar, kaybedilen canları
geri getirmiyor.
Sorumlulukların açıklığa kavuşturulması yerine yasakçı uygulamaların ve susturma
girişimlerinin öne çıktığı her süreç, yaşamını yitiren emekçilerin ailelerinin acısını daha da
ağırlaştırır. İktidarın görevi, katliamların ardından kamuoyuna güvence vermekle sınırlı
tutulamaz; esas sorumluluk, o katliamların yaşanmasını önlemektir. AKP iktidarının emek ve
emekçi düşmanı politikaları, çalışanları kendi kaderlerine terk eden, işçinin can güvenliğini
sermayenin maliyet hesaplarına teslim eden bir çalışma düzeni yaratmıştır. Bu anlayışın siyasi
ve idari sorumluluğu, “fıtrat”, “kader” ve “kaçınılmaz kaza” söylemleriyle örtülemez. İş
cinayetlerini normalleştiren, ihmalleri sıradanlaştıran ve sorumluluğu görünmez kılan bu
yönetim anlayışı artık son bulmalıdır.
Yaşam hakkı kutsaldır. Hiçbir insanın canı bir başkasının canından daha değersiz, hiçbir
emekçinin yaşamı herhangi bir işletmenin kârından daha önemsiz olamaz. İşçi sağlığı ve iş
güvenliği, mevzuatta yer alan teknik yükümlülüklerin ötesinde, insan onurunun, sosyal
devletin ve sosyal adaletin en temel güvencelerindendir. Emekçinin sağlıklı, güvenli ve
güvenceli koşullarda çalışması; örgütlenme hakkının korunması, bağımsız ve etkin
denetimlerin sağlanması, ihmallerin hesabının sorulması ve çalışma yaşamında adaletin
yeniden kurulması kamusal bir zorunluluktur.. Türkiye’nin ihtiyacı, insanı üretimin
tüketilebilir bir unsuru olarak gören sömürü anlayışından kurtarmak; emeğin değer gördüğü,
çalışanların insanca yaşayabildiği, çocukların fabrikalarda ve tarlalarda yaşamını yitirmediği,
herkes için güvenli ve onurlu bir geleceği inşa etmektir.
Hiç kimse, sabah evinden ölmek için çıkmaz. Hiçbir anne, baba, eş ya da çocuk, işe
uğurladığı yakınını bir daha görememe korkusuyla yaşamak zorunda bırakılamaz. Aliağa’da
yaşamını yitiren 17 emekçimizin ve iş cinayetlerinde kaybettiğimiz bütün çalışanların hesabı
sorulmalı; ihmaller, denetim süreçleri ve sorumluluk zinciri bütün yönleriyle ortaya
çıkarılmalıdır. Artık tek bir emekçinin daha yaşamını yitirmesine tahammülümüz yoktur.
HABAŞ Katliamında, işçi temsilcisinin hastane önünden tüm emekçiler adına haykırışına ve
ay sonunu getiremeyenlere saygıyla...
İşçiler-Emekçiler ölmek için işe gitmiyor!